Likes
  • Momennvrp
  • naphtx_
  • Papearry_291146
  • imtantannn
  • Fishheadhotpot
  • Noo_Perth1412
  • jack_jackku
  • MUEDYmuddy
  • Skyline_225
Replies
  • [ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว— แม่หมูให้ลูก ๆ ออกไปเผชิญโลกภายนอกด้วยตัวเองหมู 3 พี่น้องออกเดินทางได้สักพัก หมูผู้พี่คนโตได้สร้างบ้านด้วยฟาง เพราะว่ามันง่าย แล้วก็เร็วที่สุด ] “...ให้ตายสิ ร้อนเป็นบ้า” นาอิบเอ่ยบ่นกับอากาศที่แสนร้อนระอุในตอนนี้

    1
    0
    12
  • อดีตทหารรับจ้างหนุ่มจัดการถอดฮู้ดและกางเกงขายาวออกจนเหลือเพียงแค่เสื้อยืดไม่มีแขนกับกางเกงขาสั้น ‘ตอนนี้ทุกคนไปลงสนามกันหมด คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง..’ นาอิบค่อย ๆ แง้มประตูห้องออกแล้วจึงเดินลงไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรทานแก้หิว

    1
    0
    11
  • ชายหนุ่มร่างเล็กเดินลงมาจากห้องทั้งสภาพเช่นนั้น เขาไม่ได้นึกอายอะไรหรอกแต่หากถูกพวกผู้หญิงเห็นเข้าคงไม่ดีนัก “มีอะไรกินบ้างเนี่ย..” นาอิบเปิดประตูตู้เย็นออกเพื่อดูว่ามีอะไรเหลืออยู่บ้าง ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบชูครีมและเค้กวนิลาก้อนเล็กใส่จานเพื่อที่จะทาน

    1
    0
    12
  • แอ๊ด— เสียงเปิดประตูห้องครัวดังขึ้นมา นั่นทำให้นาอิบรีบหันไปมองผู้มาเยือนทันที... คนที่เข้ามาข้างในห้องครัวไม่ใช่ใครที่ไหนนอกเสียจากผู้ล่าจากแดนสุภาษบุรษอย่าง แจ็ค “อะไรกัน..นายเองเหรอ” นาอิบหันกลับมาทานขนมหวานในจานต่อ โดยไม่นึกสนใจสายตาซึ่งจับจ้องมายังตนของแจ็คเลยแม้แต่น้อย

    1
    0
    11
  • “นาอิบ..ทำไมเธอถึงแต่งตัวแบบนั้นกันล่ะ...” คนถูกถามเลิดคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมไปหยิบชูครีมเข้าปากอีกชิ้น “ก็อากาศมันร้อนนี่นา นายไม่ร้อนบ้างรึไง?” แจ็คถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขายาวก้าวเดินตรงมาทางนาอิบก่อนที่มือหนาจะวางทาบลงบนโต๊ะไม้โดยคร่อมร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้

    1
    0
    11
  • “? ทำอะไรของนาย..อยากกินของหวานด้วยงั้นเหรอ” อดีตทหารรับจ้างขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย มือเรียวจับจานใส่ของหวานแน่นเป็นเชิงว่าไม่แบ่งให้ . . . [ คืนหนึ่ง เจ้าหมาป่าผู้หิวกระหายได้บุกมายังบ้านของเจ้าลูกหมูตัวโตสุดซึ่งสร้างด้วยฟาง

    1
    0
    11
  • เจ้าหมาป่าพังบ้านของเจ้าลูกหมูตัวที่หนึ่งทิ้งเพื่อที่จะจับอีกฝ่ายกิน..] “อา..ใช่แล้วละ ผมอยากกินของหวานตรงหน้ามากๆเลย” ริมฝีปากของผู้ล่าหนุ่มเหยียดยิ้มกว้างแฝงด้วยเลศนัย นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองไปยังต้นขาอ่อนนวลด้วยแววตาของนักล่าผู้หิวกระกาย “เธอไม่ระวังตัวเองเองนะ เด็กน้อย” ...

    2
    0
    18
  • . . . [ ลูกหมูตัวที่สองตัดสินใจสร้างบ้านด้วยเศษไม้ ใช้เวลาไม่นานก็สร้างบ้านเสร็จ ] “...อากาศร้อนจังเลยน้า” เสียงของนักบวชสาวเจ้าของเส้นผมสีแดงชาดและนัยน์ตาสีอเมทิสต์เอ่ยบ่นกับผู้หยั่งรู้หนุ่มตรงหน้าขณะที่กำลังถอดรหัสด้วยกัน “ฮะ ๆ”

    1
    0
    11
  • อิไลเพียงแค่หัวเราะแห้ง ๆ ออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของฟิโอน่า นัยน์ตาสีฟ้าสว่างใต้ผ้าปิดตายังคงจับจ้องเครื่องถอดรหัสตรงหน้า “จะว่าไป..ชุดของนายนี่ดูหนาจะตาย..ไม่ร้อนบ้างเหรอ?” ฟิโอน่าอดที่จะนึกสงสัยไม่ได้ ชุดของอีกฝ่ายแค่เห็นก็รู้สึกร้อนแล้ว..ทนใส่ไปได้ยังไงกัน

    1
    0
    12
  • “อา..ก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นหรอกครับ--” พรึ่บ!! สายรยางค์ของฮัสเธอร์ผุดขึ้นมาจากพื้นเมื่อเพื่อนร่วมทีมล้มลงไปกองกับพื้น “หวา..ฉันขอตัวไปช่วยเพื่อนก่อนนะ” ฟิโอน่าผละมือออกจากเครื่องถอดรหัสก่อนจะรีบวิ่งฝ่าหนวดหมึกบนพื้นเพื่อไปช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมทันที

    1
    0
    11
  • อิไลเองก็ยังคงมุ่งมั่นกับการถอดรหัส ได้แต่หวังว่าฟิโอน่าจะสามารถช่วยเหลือเพื่อนออกมาจากเก้าอี้ประหารได้ โดยที่ไม่ได้คาดคิดเลยว่า— . . . [ เมื่อเจ้าหมาป่ามาถึงบ้านของลูกหมูตัวที่สองซึ่งสร้างด้วยไม้ มันก็จัดการพังบ้านหลังนั้นลงอย่างง่ายดาย ]

    1
    0
    11
  • ...แสงไฟสีแดงปรากฏขึ้นมาบนเครื่องถอดรหัสในจังหวะเดียวกับที่แถบการถอดรหัสโผล่ขึ้นมาจนทำให้เผลอถอดรหัสพลาด รยางค์ยาวพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน อิไลรีบผละมือออกจากเครื่องถอดรหัส แต่มันก็ช้าไปเสียแล้ว... สายรยางค์ฟาดลงบนกลางลำตัวของผู้หยั่งรู้หนุ่มเข้าอย่างจัง

    1
    0
    11
  • ก่อนที่จะยึดร่างของอิไลเอาไว้จนลอยขึ้นมาเหนือพื้น ฮัสเธอร์ที่กำลังควบคุมรยางค์จ้องมองมายังผู้หยั่งรู้หนุ่มตรงหน้า “ท่านฮัสเธอร์...” ผ้าปิดตาสีดำถูกดึงออกมาด้วยฝีมือของรยางค์เส้นหนึ่งเผยให้เห็นนัยน์ตาสีฟ้างดงามดั่งผืนมหาสมุทร “เจ้า...”

    1
    0
    12
  • ฮัสเธอร์เปล่งเสียงออกมาเบา ๆ เมื่อสายรยางค์เส้นหนึ่งที่กำลังคืบคลานอยู่บริเวณต้นขาของอิไลสัมผัสได้ถึงต้นขาซึ่งไร้อาภรณ์ปิดบัง... “อาภรณ์ท่อนล่างของเจ้า..หายไปไหนกัน?” ทันทีที่ถูกทักเรื่องนี้ ใบหน้าของอิไลก้ขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ ด้วยความเขินอาย

    1
    0
    11
  • “คะ- คือช่วงนี้อากาศมันร้อนนี่ครับ ผมก็เลยไม่ได้ใส่กางเกง..” คำแก้ตัวของอิไลมันช่างฟังดูขัดใจไม่น้อย— “...ดูท่าว่าข้าคงจะต้องสั่งสอนเจ้าให้เข็ดหลาบเสียแล้วสิ” . . . [ ลูกหมูตัวที่สามซื้ออิฐมาสร้างบ้าน พี่ใหญ่พี่รองเห็นหัวเราะและบอกว่า ทำไมเจ้าโง่อย่างนี้ กว่าจะแบกไป

    1
    0
    12
  • กว่าจะสร้างบ้านเสร็จก็ใช้เวลานาน— น้องเล็กต้องค่อย ๆ ก่ออิฐทีละก้อนทีละอันกว่าจะสร้างเสร็จก็อีกหลายวัน เพราะอยากได้บ้านที่แข็งแรงและปลอดภัย น้องเล็กจึงไม่เชื่อพี่ ๆ ทั้งสอง ที่บอกให้เปลี่ยนมาใช้ฟางกับเศษไม้ ] “เอซอป..วันนี้อากาศร้อนจังเลยนะว่าไหม?”

    1
    0
    10
  • ผู้ล่าจากแดนน้ำหอมอย่างโจเซฟเดินตามผู้รอดชีวิตเจ้าของเรือนผมสีขี้เถ้าและนัยน์ตาสีหม่นตรงหน้าไปติด ๆ “อา..นั่นสินะครับ” ช่างแต่งหน้าศพเอ่ยขานรับเบา ๆ พลางเงยหน้าขึ้นไปมองแสงแดดซึ่งสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างบานเล็กในคฤหาสน์

    1
    0
    10
  • “แล้ว..เธอไม่ร้อนหน่อยเหรอ..แบบว่า เสื้อกับผ้าปิดปากนั่นน่ะ อึดอัดแย่เลยสิ..?” โจเซฟเอ่ยพลางชำเลืองสายตามองร่างซึ่งถูกปกปิดด้วยเครื่องแต่งกายอย่างมิดชิดด้วยความนึกเสียดาย “ก็ไม่นี่ครับ” “มะ- ไม่อยากคลายร้อนหน่อยเหรอ? ถอดเสื้อนอกสักตัวก็น่าจะรู้สึกดีขึ้นบ้างนะ..”

    1
    0
    11
  • เอซอปชินชากับอากาศเช่นนี้ไปเสียแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกร้อนอบอ้าวอะไรขนาดนั้นหรอก...และแน่นอนว่าเข้าใจสิ่งที่โจเซฟตั้งใจจะสื่อด้วย— . . . [ เจ้าหมาป่ามาถึงบ้านของเจ้าหมูตัวที่สามก่อนจะเคาะประตู เจ้าหมาป่ากระโดดกระแทกกับประตูบ้านอิฐอย่างแรง

    1
    0
    11
  • แต่ด้วยความที่เป็นบ้านแข็งแรงมาก จึงไม่สามารถทำอะไรได้ ] “คุณโจเซฟ..ต่อให้คุณพูดอีกสักกี่รอบ ผมก็ไม่ถอดเสื้อหรอกนะครับ..” ดีแค่ไหนแล้วที่เอซอปไม่กล่าวหาว่าโจเซฟเป็นตาแก่โรคจิต...เมื่อโจเซฟได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “...”

    1
    0
    10
  • คนอายุน้อยกว่านิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะหันใบหน้าไปมองรอบ ๆ กายเพื่อยืนยันว่าแถวนี้ไม่มีใครอยู่... “คุณโจเซฟ...” เด็กหนุ่มดึงชายเสื้อของโจเซฟเอาไว้ มือเรียวรั้งผ้าปิดปากออกเผยให้เห็นริมฝีปากสีชมพูอ่อน ขาเรียวเขย่งเต็มความสูงเพื่อที่จะเงยหน้าขึ้นไปจูบกับตาแก่โรคจิตตรงหน้า—

    1
    0
    10
  • ริมฝีปากทั้งสองประทับกันชั่วครู่ก่อนที่จะผละออกมาอย่างรวดเร็ว แม้มันจะไม่ใช่จูบที่แสนวิเศษอะไร แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้โจเซฟดีใจได้.. “...ยอมให้แค่ครั้งนี้นะครับ” ช่างแต่งหน้าศพบ่นอุบอิบก่อนที่ดึงผ้าปิดปากขึ้นมาสวมตามเดิม . . .

    1
    0
    13
  • [เจ้าหมาป่ากระโดดกระแทกกับประตูบ้านอิฐอย่างแรง แต่ด้วยความที่เป็นบ้านแข็งแรงมาก มันจึงเจ็บจนเป็นลมสลบไป ] การกระทำของอีกฝ่ายทำให้โจเซฟดีใจจนหุบยิ้มแทบไม่อยู่ โจเซฟเตรียมทีที่จะโผกอดคนรักของตนแต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบเสียอย่างนั้น... “....ไม่ต้องมากอดเลยครับ”

    1
    0
    10
  • กล่าวจบ เอซอปก็เดินจากไปอีกทางโดยแม้แม้แต่จะหันกลับมามองโจเซฟที่กำลังโวยวายอยู่ข้างหลัง— . . . [ ลูกหมูทั้งสามตัวปลอดภัยอยู๋ในบ้านอิฐของน้องเล็ก ทั้งสามตัวจึงตกลงกันว่าจะอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านของน้องเล็กชั่วขณะหนึ่ง…] “เอซอป..คืนนี้ขอนอนด้วยหน่อยสิ”

    1
    0
    11
  • อดีตทหารรับจ้างหนุ่มที่สวมเครื่องแต่งกายเอาไว้อย่างมิดชิดผิดวิสัยยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประกบกันเพื่อขอร้องช่างแต่งหน้าศพตรงหน้า “พะ- ผมก็ด้วย..ขอร้องละครับ!” เอซอปมองหน้าของนาอิบและอิไลสลับกันไปมา เขาเองก็พอจะเดาได้ว่าทำไมเพื่อนทั้งสองของตนถึงได้มาขอร้องอะไรเช่นนี้...

    1
    0
    8
  • “...ตามสบายครับ” เอซอปไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ ได้ฟังคำตอบเช่นนั้นทั้งนาอิบและอิไลก็เผยยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก แถมยัง.... . . . [ ภายหลังจากนั้นไม่นาน...เจ้าหมาป่าได้เดินแบกเอาบันไดยาวมาที่บ้านอิฐของพวกลูกหมูเพื่อปีนเข้าทางปล่องไฟบนหลังคา ]

    1
    0
    10
  • เมื่อยามรัตติกาลมาถึง ผู้ล่าทั้งสามที่บัดนี้กำลังยืนอยู่หน้าห้องของช่างแต่งหน้าศพต่างหันมามองหน้ากันเล็กน้อยเป็นการสื่อว่าให้เริ่มแผนการ โจเซฟหยิบกุญแจสำรองที่เคยแอบทำไว้เมื่อนานมาแล้วไขกลอนประตู ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูออกเพื่อที่จะกินเด็กน้อยของตนที่กำลังนอนหลับใหล— . . .

    1
    0
    10
  • [ เมื่อลูกหมูทั้งสามเห็นเจ้าหมาป่ากำลังปีนขึ้นมาทางปล่องไฟ น้องหมูตัวที่สามจึงได้คิดที่จะจุดไฟที่เตาผิง ทำให้เจ้าหมาป่าต้องโดนลวกด้วยน้ำร้อนได้รับบาดเจ็บสาหัส จนขนตามร่างกายของมันได้ร่วงออกแทบเกือบหมด ] “...เอ๊ะ!?”

    1
    0
    9
  • ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง ผู้ล่าทั้งสามต่างก็สะดุดล้มลงไปกองกับพื้นเนื่องจากเชือกซึ่งขึงเอาไว้ตรงบานประตูจนเกิดเสียงดังโครมคราม... “โห..ดูสิว่าใครมาเยือน” เมื่อทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องเห็นนาอิบ อิไลและเอซอปยืนอยู่ตรงหน้าพลางจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาคาดโทษ

    1
    0
    11
  • “ที่บุกเข้ามาเนี่ย เตรียมใจไว้แล้วสินะ?” . . . [ หลังจากนั้นมา หมาป่าก็เกิดคิดสำนึกได้ จึงได้กลับตัวกลับใจเสียใหม่ กลายเป็นหมาป่าที่อ่อนโยนและอาศัยอยู่ในที่ของมันอย่างสงบสุข ส่วนหมูผู้เป็นพี่ทั้งสองตัว ก็ได้ตั้งใจจำเอาน้องหมูตัวสุดท้องเป็นตัวอย่างที่ดี ]

    1
    0
    10